
โรงพยาบาลคริสเตียนแม่น้ำแคว
ประวัติความเป็นมาของเราโดยย่อ
แม้ว่าเป้าหมายของโรงพยาบาลจะยังคงเหมือนเดิมตลอดประวัติศาสตร์ นั่นคือการให้บริการทางการแพทย์ที่มีคุณภาพสูงและนำเสนอพระกิตติคุณแก่ชุมชนที่ด้อยโอกาส ยากจน และถูกละเลย แต่หลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปมากนับตั้งแต่ช่วงเริ่มต้น

เรื่องราวของเรา
ในระยะแรก การเดินทางและขนส่งเสบียงจากกรุงเทพฯ ไปยังโรงพยาบาลมักใช้เวลาหนึ่งวันโดยรถไฟและสองวันโดยเรือหางยาว เจ้าหน้าที่ต้องปลูกผักและเนื้อสัตว์เองเป็นส่วนใหญ่ ผู้ป่วยเดินทางมาถึงโรงพยาบาลด้วยการเดินเท้า จักรยาน รถจักรยานยนต์ นอนในเปลที่ผูกติดกับเสาไม้ไผ่ รถเทียมวัว เรือแคนู และขี่ช้าง รถพยาบาลเคลื่อนที่ใช้รถเทียมวัวและวัวสองตัว ไม่มีโทรศัพท์หรืออีเมล การสื่อสารฉุกเฉินกับโลกภายนอกอาศัยวิทยุของตำรวจชายแดน

ปัจจุบัน โรงพยาบาลแห่งนี้อยู่ห่างจากกรุงเทพฯ ประมาณ 6 ชั่วโมงโดยทางถนนลาดยาง มีตลาดนัดประจำสัปดาห์และร้านค้าจำนวนมาก ผู้ป่วยส่วนใหญ่เดินทางมาด้วยรถจักรยานยนต์ และบางส่วนก็มาด้วยรถกระบะ และบริเวณนั้นมีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ
โรงพยาบาลแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นจากการเปิดทำการของคณะมิชชันนารีคริสเตียนสังขลา การก่อสร้างบ้านพักมิชชันนารีสองหลังแรกเริ่มขึ้นในช่วงปลาย ปี 1960 ดร. ดักลาส โอ. คอร์พรอน มิชชันนารีจากคณะยูซีเอ็มเอส (สาวกของพระคริสต์) เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนแรกของโรงพยาบาลคริสเตียนแม่น้ำแคว เขาเดินทางมาถึงในเดือนมีนาคมปี 1961 งานทางการแพทย์เริ่มขึ้นทันทีในเพิงไม้เล็กๆ ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นคลินิกจนกว่าอาคารโรงพยาบาลจะสร้างเสร็จในอีก 2 ปีต่อมา
ในปี 1969 ชื่อของคณะมิชชันนารีคริสเตียนสังขละได้เปลี่ยนเป็นคณะมิชชันนารีคริสเตียนแม่น้ำแคว เพื่อสะท้อนให้เห็นว่างานเผยแพร่ศาสนาไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะในอำเภอสังขละบุรีอีกต่อไป ต่อมา คณะมิชชันนารีคริสเตียนแม่น้ำแคว (ซึ่งรวมถึงโรงพยาบาลคริสเตียนแม่น้ำแคว โรงเรียนคริสเตียนรวม หอพักคริสเตียน (บ้านพักสำหรับนักเรียนที่อาศัยอยู่ไกลจากโรงเรียน) และโครงการเผยแพร่ศาสนา) ได้เข้าร่วมกับคริสตจักรในภูมิภาคและกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตที่ 16 ของคริสตจักรแห่งพระคริสต์ในประเทศไทย ซึ่งเป็นกลุ่มโปรเตสแตนต์ที่ไม่สังกัดนิกายใดๆ ในระดับชาติ
ในเดือนกรกฎาคม ปี 1970 โรงพยาบาลประสบปัญหาขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์ จึงต้องปิดทำการชั่วคราวตามกฎหมาย มีการเปิดทำการอีกครั้งในช่วงสั้นๆ ในปี 1972 แต่ก็ไม่ได้เปิดทำการอย่างเต็มรูปแบบอีกจนกระทั่งเดือนมีนาคม ปี 1974 เมื่อ ดร. จอห์น ฟรีแมน เข้ามาทำงาน ในช่วงกลางทศวรรษ 1970 โรงพยาบาลได้เริ่มจัดตั้งคลินิกสาธารณสุขนอกสถานที่ โดยเล็งเห็นศักยภาพของโครงการสุขภาพชุมชนในการป้องกันโรคภัยไข้เจ็บและการเสียชีวิตได้มากกว่าที่โรงพยาบาลขนาดเล็กจะทำได้


ปัจจุบัน โรงพยาบาลแห่งนี้อยู่ห่างจากกรุงเทพฯ ประมาณ 6 ชั่วโมงโดยทางถนนลาดยาง มีตลาดนัดประจำสัปดาห์และร้านค้าจำนวนมาก ผู้ป่วยส่วนใหญ่เดินทางมาด้วยรถจักรยานยนต์ และบางส่วนก็มาด้วยรถกระบะ และบริเวณนั้นมีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ


ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 งานนอกสถานที่ได้ขยายขอบเขตไปรวมถึงโครงการด้านน้ำและสุขอนามัย ซึ่ง KRCH ได้อำนวยความสะดวกในการติดตั้งระบบจ่ายน้ำแบบใช้แรงโน้มถ่วงในหมู่บ้านจำนวน 6 แห่ง


ก้าวสำคัญครึ่งศตวรรษ
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 โรงพยาบาล KRCH ได้ฉลองครบรอบ 50 ปีแห่งการปฏิบัติศาสนกิจเพื่อผู้ด้อยโอกาส การฉลองเริ่มต้นด้วยพิธีนมัสการที่โบสถ์คริสเตียนสังขลา โดยมีตัวแทนจากคริสตจักรแห่งประเทศไทย สมาชิกคณะกรรมการโรงพยาบาล อดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่โรงพยาบาล และอดีตผู้ป่วยเข้าร่วม และในตอนเย็นมีการเฉลิมฉลองด้วยงานเลี้ยงอาหารค่ำบนสนามหญ้าหน้าโรงพยาบาล พร้อมด้วยการแสดงรำไทยและรำมอญในชุดประจำชาติ



แพทย์ต่อไปนี้เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลตลอดประวัติศาสตร์ของโรงพยาบาล:
ดร. ดักลาส โอ คอปรอน (2503-2510)
ดร. รอย เอ. ไมเยอร์ส (ค.ศ. 1967-1970)
ดร. จอห์น ดี. ฟรีแมน (1974-1977)
ดร. บินา อี. ซอว์เยอร์ (ค.ศ. 1977-1979)
ดร. ฟิลิป แอล. แมคแดเนียล (1979-2002)
ดร. อัญชลี ตันตวิวัฒน์ (2545-2547)
ดร. ศักดา เนเต็ก (2547-2553)
ดร. สก็อตต์ เมอร์เรย์ (2010-2017)
ดร.วิทูน ยงเมธาวุฒิ (2017-2019)