เรือ เกวียน และช้าง
โดย ดร. ฟิล แมคแดเนียล
ภาพ: รถเทียมวัวจอดอยู่หน้าโรงพยาบาล (น่าจะเป็นช่วงปลายทศวรรษ 1980 หรือต้นทศวรรษ 1990)
ในยุคแรกเริ่มของโรงพยาบาล ผู้ป่วยเดินทางเข้าออกโดยใช้การขนส่งหลายรูปแบบ วิธีที่ใช้ขึ้นอยู่กับระยะทางในการเดินทาง ฤดูกาล ฐานะทางการเงินของผู้ป่วย ประเภทของยานพาหนะที่สามารถผ่านเข้ามาได้ และความรุนแรงของอาการป่วยของผู้ป่วย
ณ ที่ตั้งโรงพยาบาลเดิม (ปัจจุบันจมอยู่ใต้น้ำเนื่องจากโครงการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ) บางครั้งผู้ป่วยจะถูกนำมาโดยเรือ ดังจะเห็นเรือในภาพด้านหน้า และผู้ป่วยนอนอยู่ในเปลที่แขวนอยู่บนเสาไม้ไผ่ในภาพพื้นหลัง (ต้นทศวรรษ 1980)
คนไข้รายนี้ (ชายคนหลังควาญช้าง) มาถึงโรงพยาบาลโดยขี่ช้างมา เท่าที่จำได้ เหตุผลที่เขามาโรงพยาบาลคืออาการเวียนศีรษะ เมื่อพิจารณาว่าช้างเดินเซและโยกเยก การเลือกใช้ช้างเป็นพาหนะจึงเป็นเรื่องแปลกประหลาด
ผู้ป่วยถูกแขวนไว้กับเสาไม้ไผ่ขณะกำลังเดินเข้าไปใกล้ทางเข้าด้านหลังของโรงพยาบาล "ใหม่" ในหมู่บ้านฮุยมาลัย (ภาพนี้ถ่ายโดยคุณพ่อของฉัน ดร.เอ็ด แมคแดเนียล ระหว่างที่ท่านเป็นอาสาสมัคร ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นการจัดฉากหลังจากผู้ป่วยฟื้นตัวแล้ว!) สังเกตว่าผู้ป่วยถูกแขวนไว้กับเสาด้วยผ้าซารอง ซึ่งเป็นเครื่องแต่งกายแบบเดียวกับที่ผู้แบกเสาสวมใส่ ผู้ป่วยที่มาถึงโรงพยาบาลด้วยวิธีนี้มักอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ เช่น พิการจากระเบิดฝังดิน บาดแผลจากกระสุนปืน โรคหลอดเลือดสมอง มาลาเรียขึ้นสมอง อหิวาตกโรค หรือถูกงูกัด (กลางทศวรรษ 1980 ฤดูฝน บ้านพักของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลอยู่ด้านหลัง)
ผู้ป่วยสองรายถูกแขวนไว้กับเปลในท้ายรถกระบะ
(น่าจะเป็นช่วงปลายทศวรรษ 1980 หรือต้นทศวรรษ 1990)
ผู้ป่วยมักเดินทางเข้าออกโรงพยาบาลด้วยรถแท็กซี่-รถบัส: รถกระบะที่มีม้านั่งยาวสองตัวอยู่ด้านหลัง (ทศวรรษ 1990)
ผู้โดยสารเหล่าน ี้ขึ้นเรือ “หางยาว” ลำนี้ที่ท่าเรือหน้าบ้านของแพทย์ ณ ที่ตั้งโรงพยาบาลเดิม เรือลำนี้กำลังพาทีมคลินิกเคลื่อนที่ไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ไปเยี่ยมเยียนเป็นประจำ และยังพาผู้ป่วยและครอบครัวกลับบ้านด้วย (ต้นทศวรรษ 1980)
ผู้ป่วยจำนวนมากเดินทางมาโรงพยาบาลด้วยรถจักรยานยนต์ โดยปกติจะมีเพียง 1-3 คนต่อคัน แต่บางครั้งก็มากกว่านั้น! หวังว่าครอบครัวนี้คงได้เรียนรู้เกี่ยวกับการวางแผนครอบครัวแล้ว (ต้นทศวรรษ 1980)
ผู้ป่วยและครอบครัวกำลังเดินทางกลับบ้านหลังจากออกจากโรงพยาบาล (ต้นทศวรรษ 1980)
ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้นและได้กลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว (ต้นทศวรรษ 1980)
